Sandım ki;
Benim onlara kıymet verdiğim kadar onların da beni önemsediğini...
Araya zaman, mekan, iş, eş, çoluk çocuk girse de bir araya geldiğimizde bıraktığımız yerden devam edeceğimizi...
Zaman zaman kırgınlıklarımız olsa da dostluğumuzun hiç zedelenmeyeceğini..
Düştükleri zaman onları kaldırdığım gibi, düştüğüm zaman beni kaldıracaklarını...
Hatalarımı yüzüme vurdukları zaman gülüp geçip, başlarına geldiğinde nasıl olsa beni anlayacaklarını ve ders alacaklarını...
Kırgınlıklarımı kendime saklarsam bir süre sonra yok olacağını...
Anladım ki;
Kıymet tek taraflı olduğunu, sen onlara değer verirken, onlar başkalarına daha çok değer verdiğini.
Kaldığınız yerden çooook uzakta olduklarını.
Her kırgınlığın bir çatlak daha eklediğini.
Düşene bir tekme de onların vurduğunu.
Seni kınadıkları hataları kendilerinin de yaptığını ve seni kınadıkları zamanları hiçç akıllarına getirmediklerini.
Kırgınlıkların yok olmadığı gibi, şiddetlenerek geldiğini ve daha çok sarstığını.
