Bugün bir sosyal medya sitesinde okuduğum bir haber yüzünden allak bullak oldum yine.
İzmir'de lokantaların olduğu bir yerde, geçinmek için kağıt mendil satan bir çocuğu tartaklamış esnaf.
Sebep; müşterilerin rahatsız olmasıymış...
Fotoğraflara baktım, çocuğun bakışları anlatıyordu her şeyi zaten...
Düşündüm...
Ne zaman vazgeçtik insanlığımızdan? Ne zaman öldürdük içimizdeki çocuğu?
Dışarıda horlanan, eziyet gören çocuklara üzüldükte içimizdekini neden unuttuk? Neden büyütemedik insanca?
Aynı şişeden gazoz içip aynı salçalı ekmeği kemirirken sırayla, ne zaman iğrenir olduk birbirimizden?
Her şeye, herkese bu kadar tahammülsüz olmamız neden?
Çok mu zor karşımızdakine birazcık bile olsa anlayış göstermek, minik bir tebessüm kondurmak yüzümüze? Ses tonumuzu biraz düşürmek, bir "lütfen" diyebilmek...
Teknolojik olarak bu kadar ilerleyebildikte insanlıkta neden geriledik bu kadar?
Yerde ekmek bulduğumuzda 3 kere öpüp, alnımıza götüren çocuklardık biz, hangi arada öfkemizi ekmeğinin peşindeki çocuklardan çıkaran insanlar olduk?
Sahip çıkalım artık kendimize, birbirimize, içimizdeki çocuğa, en önemlisi içimizdeki İNSANa...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder